ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ ΠΑΕΙ ... ΠΑΡΚΟ

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, 3 Δεκεμβρίου, το σχολείο μας συμμετέχει στη δράση που οργάνωσε το Ε.Ε.Ε.ΕΚ. ΓΕΝΙΣΕΑΣ ΞΑΝΘΗΣ  με τίτλο "Αυτό που μας ενώνει… πάει πάρκο”.

Η δράση υποδηλώνει την ιδέα της ενότητας και της κοινής συμμετοχής σε έναν δημόσιο χώρο, με στόχο την ευαισθητοποίηση σε θέματα αναπηρίας και την προώθηση της ισότιμης συνύπαρξης.

Το πάρκο της γειτονιάς είναι κάτι παραπάνω από ένας χώρος πρασίνου. Είναι ένας τόπος συνάντησης, επικοινωνίας και παιχνιδιού. Είναι το σημείο όπου μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να δημιουργούμε σχέσεις ισότητας και αλληλεγγύης.

Η δράση στοχεύει στην ανάπτυξη της εξωστρέφειας των μαθητών, μέσα από   την διαδικτυακή αλληλεπίδραση. Στην δράση θα συμμετέχουν μαθητές και μαθήτριες από όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, από κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Τα έργα όλων θα παρουσιαστούν σε μια διαδικτυακή γιορτή αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας, στις 2 Δεκεμβρίου 2025

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ 

Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από έχουμε μέχρι τώρα συζητήσει και μάθει για τη διαφορετικότητα, την ενσυναίσθηση, τη φιλία κ.α.

 

15 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΛΕΥΚΟΥ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΟΥ

 

15 Οκτώβρη.... μια μέρα με ιδιαίτερη σημασία

 έχει ορισθεί διεθνώς ως η ημέρα εορτασμού του

«Λευκού Μπαστουνιού»

Η μέρα αποτελεί μια ευκαιρία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και ανάδειξης των εμποδίων που συναντά στην καθημερινότητα του ένα άτομο με αναπηρία όρασης.

Ξεκινήσαμε παρακολουθώντας ένα εξαιρετικό παραμύθι...

Και οι ερωτήσεις των παιδιών ξεκίνησαν......

Πως κινούνται κυρία οι άνθρωποι που δε βλέπουν στο δρόμο;

Πως αποφεύγουν τα εμπόδια και δε σκοντάφτουν;

Μέσα απο πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό μάθαμε πως  οι αιτίες που προκαλούν προβλήματα όρασης ή τύφλωση είναι πολλές.

Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να χρειαστούν έναν άνθρωπο – συνοδό ή έναν εκπαιδευμένο σκύλο ή το άσπρο μπαστούνι για να ξεπεράσουν τα εμπόδια στο δρόμο τους.

Απεικονίσαμε και εμείς τον "Ξουτ" και την ιστορία του

Επίσης παρατηρήσαμε πως κάποια πεζοδρόμια έχουν σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορούν να περπατήσουν, χάρη στις ανάγλυφες γραμμές. Επιπρόσθετα είδαμε πως στα φανάρια υπάρχουν ειδικά κουμπάκια για να σταματάει η κυκλοφορία των αυτοκινήτων και να μπορούν να διασχίσουν το δρόμο.

Πώς όμως ξεκίνησε η ιστορία του Λευκού Μπαστουνιού…

“Η ιστορία του Λευκού Μπαστουνιού ξεκινάει μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1918) από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι ώστε να διευκολυνθεί η μετακίνηση των τυφλών βετεράνων του πολέμου. Το 1930, στο Παρίσι, η Guilly d’Herbemont είχε την ιδέα να εξοπλιστούν οι άνθρωποι με αναπηρία όρασης με ένα λευκό μπαστούνι ως σύμβολο προστασίας και αναγνώρισης. Η ιδέα της έγινε πραγματικότητα στις 7 Φεβρουαρίου 1931, όταν και παραδόθηκαν από την ίδια τα πρώτα λευκά μπαστούνια σε οργανώσεις τυφλών. Έτσι καθιερώθηκε το λευκό μπαστούνι ως σύμβολο των τυφλών ατόμων.”

Στη συνέχεια προσπαθήσαμε να μπούμε στη θέση αυτών των ανθρώπων και να κινηθούμε μέσα στη τάξη μας με κλειστά μάτια και με τη βοήθεια του δικού μας “λευκού μπαστουνιού”!!!

Αντιληφθήκαμε αμέσως πόσο δύσκολη είναι η καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων και τη σπουδαιότητα της χρήσης του Λευκού Μπαστουνιού!!

Στο τέλος της ημέρας εκφράσαμε τα συναισθήματα μας …

μέσα απο τη ζωγραφική …