"ΤΟ ΤΕΡΑΤΑΚΙ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ" ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΜΑΣ

 Μαθαίνοντας να αναγνωρίζουμε και να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας

Στο πλαίσιο της συναισθηματικής αγωγής και της καλλιέργειας δεξιοτήτων ζωής, αξιοποιήσαμε στο Νηπιαγωγείο μας το αγαπημένο βιβλίο της Anna Llenas «Το Τερατάκι των Χρωμάτων». Ένα παραμύθι απλό, τρυφερό και βαθιά ουσιαστικό, που βοηθά τα παιδιά να προσεγγίσουν τον κόσμο των συναισθημάτων με τρόπο κατανοητό και δημιουργικό.

Η ιστορία μιλά για ένα μικρό τερατάκι που νιώθει μπερδεμένο, γιατί όλα τα συναισθήματά του είναι ανακατεμένα. Με τη βοήθεια μιας φίλης του, αρχίζει να τα ξεχωρίζει και να τα «τακτοποιεί» σε βάζα διαφορετικών χρωμάτων:

το κίτρινο της χαράς, το μπλε της λύπης, το κόκκινο του θυμού, το μαύρο του φόβου, το πράσινο της ηρεμίας και το ροζ της αγάπης.

Μέσα από την αφήγηση, τα παιδιά αναγνώρισαν ότι όλοι μας νιώθουμε διαφορετικά συναισθήματα και ότι όλα είναι φυσιολογικά και αποδεκτά. Συζητήσαμε πότε νιώθουμε χαρά, τι μας προκαλεί φόβο, πώς εκφράζεται ο θυμός και τι μπορούμε να κάνουμε όταν αισθανόμαστε λύπη.

Η διδακτική αξιοποίηση του βιβλίου ήταν πολυδιάστατη και βιωματική. Έγινε ταυτόχρονη διδασκαλία του παραμυθιού στα Αγγλικά μαζί με την κυρία Σταυρούλα.

 Δημιουργήσαμε τα δικά μας «βάζα συναισθημάτων», όπου τα παιδιά ζωγράφισαν στιγμές από την καθημερινότητά τους. 

Παίξαμε θεατρικά παιχνίδια, μιμηθήκαμε εκφράσεις προσώπου και στάσεις σώματος, ενώ οργανώσαμε και μια μικρή «γωνιά συναισθημάτων» στην τάξη, όπου κάθε παιδί μπορούσε να δείχνει πώς νιώθει κάθε μέρα.

Παράλληλα, συνδέσαμε το παραμύθι με δραστηριότητες εικαστικών, μουσικής και γλώσσας, ενισχύοντας τη διαθεματική προσέγγιση της μάθησης. Τα παιδιά έμαθαν να βάζουν «όνομα» σε αυτό που νιώθουν, να ακούν τους συμμαθητές τους με ενσυναίσθηση και να αναζητούν τρόπους διαχείρισης δύσκολων συναισθημάτων.

Το «Τερατάκι των Χρωμάτων» αποδείχθηκε ένα πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Μέσα από αυτό, η τάξη μας έγινε ένας χώρος όπου τα συναισθήματα εκφράζονται ελεύθερα, γίνονται σεβαστά και αντιμετωπίζονται με κατανόηση.

Γιατί τελικά, το πιο σημαντικό μάθημα που πήραμε είναι πως όλα τα συναισθήματα έχουν θέση στην καρδιά μας — αρκεί να μάθουμε να τα αναγνωρίζουμε και να τα φροντίζουμε.